دسته: خشونت علیه مردان

خشونت

«خشونت علیه مردان»

از میان نامه‌های رسیده: آبی

اولین تصویر ذهنی همه‌مون از خشونت بدون شک رفتار و برخورد فیزیکی می‌تونه باشه،به همین دلیل هم شنیدن موضوع (خشونت علیه مردان) به نوعی با گوش و ذهن همه‌مون ناآشناست. اما تا اونجا که ذهنم یاری میداد خود منم خاطره‌ای از سیخ داغ و شلاق نداشتم. ولی شنیدن یه جمله و زخمی که بر روح و روان من گذاشت، از هر برخورد فیزیکی خشونت‌بارتر بود.

تابستان ١٣٧٣ بود که دیدمش و متاسفانه تو نوزده سالگی عاشقش شدم. ده سال عاشقانه دوسش داشتم و همه تلاشم رو کردم تا بالاخره به خواسته‌ام رسیدم. تابستان ١٣٨٣ ازدواج کردیم.

«یا علی گفتیم و عشق آغاز شد» این جمله‌ایه که کارت دعوت عروسیمون رو با اون آغاز کردیم به این امید که زندگیمون رو هم با عشق ادامه بدیم. روزها و ماه‌ها گذشت. ولی بعد از یکی دو سال اون عشق تبدیل شد به یه عشق یک‌طرفه و روز به روز این یک‌طرفه بودن بیشتر و بیشتر احساس می‌شد.

شش سال از ازدواجمون گذشته بود و همیشه با حسرت پدرشدن بقیه دوستانم رو نگاه می‌کردم. هر بار یه بهونه واسه فرار از این قضیه داشت. اعتراف می‌کنم حرف‌ها و طعنه‌های اطرافیان ،حساسیت و خواستن من رو چند برابر کرده بود. حس می‌کردم یه جورایی شخصیت و مردانگیم زیرسوال رفته، تا اینکه بالاخره یه شب حرف آخر رو رک بهم زد. در حضور خواهرش «التماسش» کردم که اجازه بده من هم به آرزوم برسم و طعم پدر شدن رو تجربه کنم. در جوابم خیلی خونسرد گفت «من که بچه نمی‌خوام، ولی اگه تو دوس داری می‌تونی از پرورشگاه بیاری. ثواب هم میکنی!»

چندماه بعد هم یه روز صبح که از خونه زدم بیرون و همه چیز عادی بود ظهر که برگشتم با عجیب‌ترین صحنه عمرم مواجه شدم: خونه‌ای کاملا خالی! قسم میخورم ذره‌ای اغراق نمی‌کنم. طوری خونه رو خالی کرده بود که انگار می‌خواهی خونه رو تحویل صاحبخونه بدی. فقط یه گوشه اتاق لباس‌هام رو برام گذاشته بود. هنوز برام معماست که چطور در مدت شش ساعت موفق به جمع کردن اون همه وسیله و مبلمان شده! جالبه که همزمان با ترک خونه و بردن وسایل با یه آقا همخونه شد و جالب‌تر اینکه توی کوچه مادرم هم خونه گرفت.

در طول اون هفت سال زندگی مشترک همه ظلم‌هایی که بهم کرده بود: تظاهر به دوس داشتن، دروغ، تهمت، مظلوم‌نمایی، بازی با آبرو، خیانت، بردن کل وسایل و خالی کردن خونه و انواع رفتارها رو دیدم ولی تحمل کردم و واگذار کردم به خدای خودم و گذشت زمان، از همه چیز گذشتم غیر از همون رفتار برنامه‌ریزی شده و هدف‌داری که باعث شد حس پدر شدن تا الان برای من مثل یه آرزو باقی بمونه. این رو بی‌رحمانه‌ترین خشونت علیه خودم می‌دونم و هرگز نمی‌بخشم.

زمستان ١٣٩١… علی ضربه رو از دوست خورد. از پشت خورد. علی مرد. عشق هم مرد…

پاییز ١٣٩٥، زندگی ادامه دارد…

.

پی‌نوشت:
ما حدود ده ماه بعد از طلاق محضری کماکان با هم زندگی می‌کردیم… من به امید یه روزنه امید و بازگشت به روزهای خوب، اون منتظر برقرار شدن حقوق پدر مرحومش و استقلال مالی

پی‌نوشت بعدی:
حدود پانزده سال از آخرین مطلبی که در وبلاگم نوشتم گذشته… فکر نمی‌کردم باز هم بنویسم، اون هم این مدلی!

این دل‌نوشته رو بذارید به حساب بخشی از یه درددل…

Advertisements

سردخانه

«خشونت علیه مردان»

از میان نامه‌های رسیده: نیما

نمی‌خواهم همه اشتباه‌ها را گردن این و آن بیاندازم، ولی ازدواجم به اصرار مادرم در شرایط روحی نامناسبی بود. تازه از بخش اعصاب و روان مرخص شده بودم و روی دوز بالای دارو بودم، طوری که نباید تصمیم‌های مهم زندگی‌ام را می‌گرفتم. به قول مشاورها و روانپزشک‌هایی که بعدها نزدشان می‌رفتم، صحت عقد ما در آن شرایط روحی محل اشکال است؛ به طوری که اگر در کشورهای پیش‌‎رفته‌تر می‌بودیم، اصولا عقدمان باطل بود. به هر حال دعواهای ما از روز پنجم ازدواجمان شروع شد.

بزرگ‌‌ترین مصیبت آن موقع این بود که من نمی‌توانستم سرویس طلا برای ایشان بخرم. این‌ را موقع خواستگاری گفته بودیم ولی عروس خانم جدی نگرفته بود و از همان اول ازدواج شد بهانه دعوا و جر و بحث. از آنجا که خانواده‌ام، مقصر نداری‌ام بودند، همیشه بر سر بد و بیراه‌هایی که به ایشان می‌گفت دعوا داشتیم. اگر احیانا پدر و مادرم و یا خواهر و برادرم به خانه‌مان می‌آمدند، چنان با آن‌ها بد برخورد می‌کرد که تا چند روز بعد از رفتنشان، اوقات تلخی بین‌مان ادامه پیدا می‌کرد.

مشکلات تمامی نداشت و تازه شروع شده بود. اصرار به داشتن خانه بزرگ‌تر از حد توان یک مهندس تازه فارغ‌التحصیل و بدون پشتوانه مالی خانواده، شروع فشارها و سرکوفت‌هایش به من بود. برای تامین درخواست‌های مالی‌اش ناچار به اضافه کار تا دیروقت بودم و اگر یک شب به خاطر خستگی ساعتی زودتر می‌آمدم خانه، چنان دعوایی راه می‌افتاد که تا مدت‌ها تحمل بی‌خوابی و خستگی در محل کار را به زود آمدن و استراحت کردن ترجیح می‌دادم.

با وجود اینکه خودش مرد تازه ازدواج کرده را هفته‌ها تنها می‌گذاشت و به شهرستان می‌رفت، من حتی برای رفتن به مجلس ختم اجازه نداشتم یک ساعت از محل کارم خارج بشوم. کنترل می‌شدم، دم و دقیقه از شهرستان تماس می‌گرفت و از موقعیت من پرس و جو  می‌کرد. مدیریت مالی را در دست داشت و به من اجازه کوچکترین خرجی برای خودم نمی‌داد، حتی برای خرید کتاب و لپ‌تاپ و گوشی باید حساب پس می‌دادم و چند ساعتی جلوی بچه کوچک با هم جر و بحث می‌کردیم. به ثبات مالی هم که رسیدیم یخچال و مایکروفر و دیگر وسایل خانه هر چند سال یک بار به طور کامل عوض می‌شد و اصلا به چشم نمی‌آمد که من این‌ها را خریده‌ام. اما خودم اجازه نداشتم گوشی یا دوربینم را بعد از هشت سال عوض کنم. برای کوچکترین خرجی که برای خودم می‌کردم اینقدر دعوا و داد و بی‌داد می‌شد که به خاطر آرامش خودم و بچه‌ها هم که شده بود از خیر خرید برای خودم می‌گذشتم و حساب ریال به ریال درآمدهای ثابت و متفرقه‌ام را به او پس می‌دادم.

موفقیت‌های بزرگ کاری و افزایش سطح درآمدم به بالاتر از سطح متوسط هم نتوانست راضی‌اش کند. خانه‌ای که اجاره می‌کردیم، همیشه از نظر متراژ و محل چند مرتبه از تمام همکاران و دوستانم بالاتر بود ولی همچنان اعتراض داشت که چرا خانه نداریم. با هزار مصیبت و خون جگر خانه کوچکی در محله‌های پایین شهر خریدم و مدت‌ها نصف درآمدم را که با اضافه‌کاری تا ده – یازده شب تامین می‌شد، بابت قسطش می‌دادم؛ تا اینکه ارث خوبی بهش رسید و از من خواست با فروش خانه محقری که داشتم، خانه بزرگی در جای خوبی بخریم و از اجاره‌نشینی خلاص شویم. پول خانه من – به جز قسطی که برای وام خانه‌ جدید می‌دادم – در حد یک تا دو دانگ خانه جدید بود. ولی خودش گفت این به جای بخشی از مهریه‌ و خانه‌ای که پدرم باید به قباله‌اش می‌کرد و نکرد (چون نداشت) و خلاصه من بعد از بیست سال تلاش و کار شبانه‌روزی و تعطیل و غیر تعطیل و با شغل با درآمد خوب، شدم داماد سرخانه و بدون ملک در تهران. خانه‌ای که حاصل کار بیست ساله‌ام بود، از دیدش آنقدر ناچیز بود که ارزش به نام زدن سهمم از خانه جدید را نداشت. ناگفته نماند که عاقبت هم در ازای بالا کشیدن خانه من به عنوان مهریه، حاضر نشد صلح‌نامه را امضا کند که مهریه‌اش را گرفته و الان زده است زیر همه چیز و مهریه را جداگانه طلب می‌کند.

سوای این‌که پیش‌رفت‌های شغلی و مالی‌ام به مرور زمان هیچ‌وقت حتی برای یک بار راضی‌اش نکرد، مشکل رابطه جنسی هم روز به روز به شدت اختلافات‌مان اضافه می‌کرد. برای سال‌ها تحت سرکوفت شدید او بودم که نمی‌توانم ارگاسمش کنم. با وجود مراجعه به اورولوژیست‌ها و سکسولوژیست‌های زیاد آن‌هم به تنهایی و بدون همراهی و همکاری او و انجام انواع و اقسام آزمایش‌های بعضا دردناک، نتیجه هر بار این بود که من مشکلی ندارم، نه از نظر نعوظ و نه از نظر زود انزالی. با این وجود از انواع و اقسام داروها و درمان‌ها استفاده می‌کردم و همچنان متهم ناتوانی جنسی بودم. زندگی‌ام شده بود سراسر بدهکاری مالی و جنسی و به تبع تحمل بدترین فشارها و سرکوفت‌های رفتاری و گفتاری.

بعد از بیست سال زندگی مشترک و در واقع بیگاری برای خانم، خواستم برای دل خودم بروم دانشگاه و از آنجا که من همیشه بدهکار مالی و جنسی، حتی از داشتن یک رابطه مکانیکی جنسی و محبت صوری هم محروم بودم، دلم بعد از سال‌ها کمی لرزید و کمبود عاطفه در خانه را احساس کردم. آمدم و جلویش گریه و زاری کردم؛ التماس کردم که تو رو خدا بهم محبت الکی بکن ولی با سنگ‌دلی پسم زد. به خاطر عمل‌های پی در پی و دردهای روان‌تنی، از رابطه سکسی هم محروم بودم؛ این بود که به اولین عزیزمی که بیرون از خانه شنیدم و در واقع خواستم که بشنوم پناه بردم و تازه فهمیدم که سکس یعنی چی و آغوش یعنی چی و بوسه عاشقانه یعنی چی. فهمیدم که هیچ مشکل جنسی ندارم.

فهمیدم که مردها همسرشان را به خاطر اینکه به جای سه استکان چای که دست شوهرشان داده باشند، دو تا داده‌اند، زن خانه و زندگی نمی‌دانند. در حالی که زندگی من حکایت دیگری داشت. چایی را خودم دم می‌کردم، چون اعتقاد نداشتم وظیفه اوست. شب هم که خسته و کوفته به خانه می‌آمدم و سراغ غذا را می‌گرفتم، می‌گفت توی یخچال است و خودت توی مایکروفر گرم کن و بخور، و وقتی سراغ چیزی را در یخچال می‌گرفتم و پیدایش نمی‌کردم و او مجبور می‌شد که برای چند لحظه از پای سریال ترکی شبکه جم بلند شود، به من می‌گفت مگر کوری و این ملایم‌ترین بد و بیراهی‌ست که در این بیست سال از او شنیده‌ام.

با این وجود به اصرار بردمش پیش مشاور خانواده و تمام ماجرا را به مشاور گفتم. خانم حاضر نشد حتی به یکی از توصیه‌های مشاور گوش کند و با وجود هشدار مشاور که این‌طوری شوهرت را از دستت در می‌آورند، باز هم موقع خروج از دفتر مشاور، یک راست به بازار لوازم خانگی رفت و دومین یخچال، فریزر را خرید و از من خواست که چک‌هایش را بدهم.

به خاطر کنکور دخترم و پسر کوچکم نمی‌خواهم الان جدا شوم و حتی کسی را که بیشترین عشق را در یک سال گذشته به من داده بود را بر سر این موضوع از دست دادم… و من همچنان قربانی خشونت خانگی هستم.

مرد که گریه نمی‌کنه!

«خشونت علیه مردان»

مهمان هفته: پرویز فرقانی

گوش وجدان عام اجتماع معمولاً برای شنیدن خشونت علیه اقلیت‌ها حساس‌تر است. اما خشونت علیه اعضای اکثریت بیشتر وقت‌ها ناشنیده و نادیده می‌ماند. ممکن است این حرف در ابتدا متناقض‌نما (پارادوکسیکال) به نظر برسد، اما حقیقت دارد. اگر در تقسیم‌بندی جنسیتی به استناد جامعه مردسالار، زنان را اقلیت و مردان را اکثریت به شمار آوریم آنگاه می‌توان گفت که خشونت علیه مردان در جامعه گوش حساسی برای شنیدن ندارد و در بیشتر موارد خشونت علیه مردان – که کم هم نیست – اصلاً به چشم نمی‌آید. همین نصیحت یا دلداری «مرد گه گریه نمی‌کنه» را شاید بتوان از اولین جلوه‌های خشونت علیه مردان به شمار آورد که شاید در ایران هر مردی در سال‌های کودکی خود وقتی که از درد فیزیکی یا روانی به گریه افتاده باشد آن را بارها و بارها شنیده است.

در نوشته ها و درددل‌های خانم‌ها بارها – به درستی – می‌شنویم که نگاه هیز، زبان و گفتار کنایه‌آمیز، متلک و اطوارهای مردان را نسبت به خودشان خشونت می‌دانند. در مورد مردان اما کمتر از مردی می‌شنویم که این گونه رفتار را نسبت به خود خشونت بداند و این در حالی‌ست که بیشتر در دوران کودکی و کمتر در دوران بلوغ و نوجوانی و بزرگسالی معمولاً این پسرها هستند که در خانه، در مدرسه و در کوچه از سوی اعضای خانواده، آموزگاران و بزرگ‌ترها نه تنها مورد آزار و خشونت کلامی بلکه آزار فیزیکی و حتی جنسی قرار می‌گیرند و آنقدر این امر برایشان عادی تلقی می‌شود که از درد و رنج آن با هیچ‌کس سخنی نمی‌گویند.

به این چند خط از روزنامه فرهیختگان روز نوزدهم نوامبر امسال توجه کنید: «در دیدگاه عامه جامعه، از مردان به‌عنوان جنس قوی‌تر یاد می‌شود، اما واقعیت این است که این گروه در معرض آسیب‌های جدی قرار دارند که می‌تواند آنها را بیشتر از زنان در خطر نابودی قرار دهد. این واقعیت که مردان به دلایل مختلف بیشتر در معرض خطرهای جسمی و حتی مرگ هستند موضوعی نیست که تنها محدود به مرزهای ایران باشد.»

(به نوشته این مقاله) «روز نوزدهم نوامبر، روز جهانی مرد است؛ روزی که هدف از نام‌گذاری آن در سال ۱۹۹۹، تمرکز بر سلامت مردها و پسرها، بهبود روابط، برجسته کردن نقش مثبت مرد در جامعه و… بوده است. این در حالی است که یکی از مهم‌ترین مشکلات جامعه مردان، موضوع سلامت آنهاست. بر اساس آمار ثبت احوال ایران، در سال ۱۳۹۵، ۵۱ درصد از تولدها از آن پسران بوده و در همین سال ۵۶ درصد از مرگ‌ و میرها نیز سهم مردان بوده است که حکایت از تلفات بیشتر مردان در طول سال دارد.»

فرهیختگان نوشته: «براساس آمار منتشر شده از سوی وزارت بهداشت، مردان در مقایسه با زنان در حوادث ترافیکی سه تا پنج برابر، در اعتیاد ۱۰ برابر و در سقوط سه برابر بیشتر از زنان در معرض آسیب قرار دارند. در کنار این آمار، شیوع سرطان مثانه در مردان پنج برابر و سرطان‌های ریه و معده سه برابر زنان است. این موضوع در کنار حوادث ناشی از قتل و خشونت و همچنین بیماری‌های قلبی، آسم و سوختگی، اسکیزوفرنی و…، مردها را برخلاف تصورات رایج بسیار شکننده‌تر از زنان می‌کند و شاخص‌های امید به زندگی را در مردان کمتر از زنان کرده است.»

 همان طور که گفته شد این موضوع اختصاصی به ایران ندارد. چند سال پیش در مجله تایم مقاله‌ای طولانی خواندم به قلم خانم «رزالین وایزمن» که دو پسر دارد و بیش از بیست سال است که در دنیای دختران تین‌ایجر و شکنندگی دنیای آنها و آسیب‌های روحی و روانی دخترها مطالعه و پژوهش کرده و دو کتاب هم در این زمینه نوشته است. چکیده این مقاله این بود که: گرچه سال‌هاست که پدر و مادرها نگران فرهنگ خشونت و آسیب‌پذیری دخترانشان هستند و تمام توجه خود را برای جلوگیری از این آسیب‌پذیری متوجه دخترانشان می‌کنند (در آمریکا) اما اغلب این پسرها هستند که فاقد مهارت‌های کافی برای تطبیق با شرایطند و عقب می‌مانند. همه فکر می‌کنند که پسرها مهاجمان فرصت‌طلبی هستند که دنبال کامجویی آسان می‌روند و این دخترانند که آسیب می‌بینند اما باید این باور عمومی را زیر سوال برد.

دخترها برون گراتر هستند و می‌توانند با والدین و دوستانشان درددل کنند اما پسرها در بیشتر موارد حتی نمی‌دانند چگونه مشکلات خود را مطرح کنند. گرچه بیشتر پسران وقت بسیاری را به اندیشیدن درمورد کامجویی جنسی می‌گذرانند اما دخترها نیز همینطورند و جالب‌تر این که پسرهای تین‌ایجر هم درست مثل دخترها و به همان آسانی عاشق می‌شوند و دلشان به همان نازکی‌ست و زود می‌شکند. آمار خودکشی (در آمریکا) در میان گروه سنی ده تا بیست و چهار سال نشان می‌دهد که ۸۱٪  از آن‌ها پسر هستند و فقط ۱۹٪ دختر.

مردسالاری سنتی و ناپسند قرون و اعصار و تلاش برای از میان بردن آن جای خود، اما زیاده‌روی یک‌سویه و ندیدن روی دیگر سکه هم می‌تواند به همان میزان آسیب‌رسان باشد.

نقاب

«خشونت علیه مردان»

بامداد

من مردهای مظلوم زیادی در زندگیم دیده‌ام. مردهایی که تمام عمر خودشان را پشت یک ظاهر خشن پنهان کرده‌اند تا ضعف‌هایشان را بپوشاند. مردهایی که همیشه‌ی خدا خسته‌ی نقش بازی کردن هستند. من به تجربه دریافته‌ام که هر چه صدای عصبانیت مردان بلند‌تر، دارای روحی ضعیف‌تر و ترسوتر هستند. ما از یاد برده‌ایم که مردها هم می‌ترسند و بسیار اوقات بی‌پناهند چون یاد گرفته‌ایم که آنها را پشت و پناه خود بدانیم و همیشه از آنان کمک بخواهیم. به آنها تکیه کنیم و از آنها بخواهیم که حامی و پشتیبانمان باشند. ما از مردان همیشه گله‌مندیم که ما را نمی‌فهمند، هیچ گاه از خودمان پرسیده‌ایم که ما چقدر آنان را درک کرده‌ایم؟

یک بار نوشته‌ای در فضای مجازی خواندم که با جمله «این مردان مظلوم نازنین» شروع می‌شد. فکر کردم در همین جامعه ما که حقوق زنان در اکثر موارد پایمال شده، مردانی هم هستند که حقوقشان نادیده گرفته شده است.  شاید این ظلم از کودکی به پسرانمان تحمیل شده, وقتی مدام به پسرها تأکید کرده‌اند که مردها گریه نمی‌کنند. کسی به آنها یاد نمی‌دهد آن بغض فروخورده لعنتی را کجا و چگونه بیرون بریزند. کم ندیدم پسرکانی که در نبود پدر مجبور شده‌اند سرپرستی خانواده‌هایشان را به عهده بگیرنذ و تا همیشه بار سخت مسئولیت را به دوش بکشند.

جامعه ما بی‌رحم است و برای زن و مرد فرقی ندارد, این مردان هستند که زمان ازدواج باید کلی هزینه را متحمل شوند و مهریه‌های سنگین را تقبل نمایند. هستند مردانی که باید از صبح زود تا شب بکوب کار کنند که بتوانند از پس هزینه‌های سرسام‌آور برآیند و یک تنه به جنگ با زندگی بروند. بسیاری از آنها  پشتشان خالی‌ست. ما صدای متحد زنان شده‌ایم و می‌خواهیم حقوق نداشته‌شان را به ثبت برسانیم درحالی که کسی از قشری از زنان پرتوقعمان حرفی نمی‌زند. زنانی که درگیر تجملات هستند و هر روز تعریفشان از رفاه گسترده‌تر می‌شود و به هیچ وجه هم حاضر به گذشت نیستند. آیا این مصداق خشونت علیه مردهای ما نیست؟ مردان بیگناه بسیاری روزهای جوانیشان را در زندان به سر می‌برند چون نتوانسته‌اند مهریه‌های به اجرا درآمده را پرداخت کنند.

من فکر می کنم این روزها صدای مظلومیت زنان بسیار رساتر از مردان ستمدیده است. قطعا این عمومیت ندارد و نسبت بین زنان و مردان مظلوم اختلاف فاحشی هست اما همین باعث شده مظلومیت مردان کمتر دیده یا به آن پرداخته شود. روزی یکی از خانم‌های فامیل به افتخار برای من تعریف می‌کرد که همسرم اهل کتک نیست اما من بارها او را کتک زده‌ام، در ضمن هر بار بر سر تصمیمی اختلاف نظر پیدا می‌کنیم من با شکستن یکی از وسایل محبوبش او را وادار به تسلیم می‌کنم چون خوب می‌داند که هر چه بیشتر اصرار کند، تعداد بیشتری از وسایلش نابود می‌شود.

دردم اگر یکی بودی چه بودی

«خشونت علیه مردان»

نیمه‌شب

این جور هم نیست که من مخالف واقعیت خشونت علیه زنان باشم. میدونم که چقدر در تاریخ به زنان ظلم شده و میشه. نه که من مخالف برابری حقوق بین زن و مرد باشم که نیستم. و نه که خودم مورد خشونت ناشی از بی‌عدالتی علیه زنان در کشورم نبودم که بودم. اما، یک امای بزرگ وجود داره.

قبل از اینکه ازدواج کنم حتی، رسیده بودم به جایی که از ماست که برماست. که این زنان هستند که در‌واقع به زنان ظلم می‌کنند. این زنان هستند که محیط را برای مردان آماده می‌کنند تا خشونت بورزند و قدرت برتر باشند. بله، بله، در‌ واقع ما صورت مردانه‌ی قضیه را می‌بینیم. ما قاضی مرد، مجری دادگاه مرد، قانون مردانه حاکم بر جامعه و … را می‌بینیم. اما در‌ واقع پشت هر مرد پلیدی هم یک زن ایستاده. یک مادر، یک همسر و حتی یک خواهر. و متأسفانه گاهی یک معشوقه.

دلیلش هم از نظر من قدرت زنانه است. من زنان رو قوی‌تر و باهوش‌تر می‌دونم. یک دستگاه پیچیده‌ی خلقت با دستورالعملی پیچیده که به راحتی نمی‌شه از کارکرد و کاربردش سر درآورد. در طول تاریخ هم همیشه یک زن پشت پرده بوده و مدیریت می‌کرده. آیا به نظر شما یک مادر نیست که به پسرش یاد میده چطور با زنان رفتار کنه؟ بزرگترین خشونتی که به مردان میشه از همین‌ جا شروع می‌شه که آلت دست میشن. که تبدیل به موجودی نفرت‌انگیز میشن.

بعدها که پسردار شدم آه از نهادم بلند شد. پسرم، قند عسلم! حالا باید چکار می‌کردم؟ چه چیزی رو باید یادش می‌دادم؟ راستش تنها کاری که کردم این بود که هیچ کاری نکنم. خودش مشغول تماشا بود. اول مادرش و بعد پدرش رو تماشا می‌کرد و یاد می‌گرفت. حتی پشیمونم از اینکه گاهی بهش گفتم خواهرت رو نزن پسر خوب که دختر رو نمی‌زنه. خیلی حرف چرتی بود. پسر و دختر نداره. اما خب پسرم یاد گرفته پسر و دختر نداره. برای همین هر وقت بحث دفاع از حقوق زنان که میشه چشاش چهار تا میشه که مگه ما مردها چکار کردیم؟ به نظرم هنوز بچه‌ست. بزرگ میشه و می‌فهمه. اما حتی اگه نفهمه و از کلمه‌ی فمینیست خوشش نیاد خیالم راحته که زن و مرد نداره. همه رو به چشم یک انسان می‌بینه.

تا حالا مردی رو که مورد خشونت خانگی بوده دیدید؟ مردانی که حتی حق اعتراض ندارند چون خجالت می‌کشند در جامعه‌ای مرد سالار به ضعف خودشون اعتراف کنند؟ من دیدم. من پسر دانشجویی رو دیدم که از مادرش تو سری می‌خورد جلوی همه. فقط چون به‌ موقع به مادر گرامی خدمت نکرده بود و من از خجالت آب می‌شدم. من مردی رو دیدم که با یک نگاه چپ زنش توی مهمانی ساکت می‌شد و من از خجالت آب می‌شدم. من پسرایی رو دیدم که از خواهراشون کتک می‌خوردند و صداشون در‌نمی‌اومد. من حتی مردی رو دیدم که از زنش کتک می‌خورد و هر دو تحصیل‌کرده‌ی دانشگاه.

و وقتی تو مردی باشی که مورد خشونت واقع شدی از دو طرف باختی. از دو طرف خوردی. تو سری دوم رو از جامعه‌ای می‌خوری که میگه: «خاک تو سرت، مثلاً به تو میگن مرد؟» و متأسفانه این جمله رو حتی زن‌ها بیشتر میگن!

ما درست نگاه نکردیم

«خشونت علیه مردان»

شبانگاه 

برای من نوشتن در این مورد خیلی سخت بود، شاید چون اطرافم هرگز مردی رو ندیدم که نسبت به همسر یا خواهرش در موقعیت ضعف باشه، و هرگز مردی رو ندیدم که مورد خشونت واقع بشه و جواب درخور نده. در واقع همه مردهای اطراف من یا آدم‌هایی بودن مسلط به زندگیشون یا اگه توی شرایط نابرابر قرار گرفتن، ظلمی بوده که خودشون به خودشون روا کرده بودن. اغلب هم با همه ابزاری که در اختیارشون بوده زمین و زمان رو بهم ریختن. قانون هم تمام قد پشتشون ایستاده.

با این اوصافی که نوشتم اینکه بخواهی نسبت به موضوع به این مهمی نگاه منصفانه‌ای داشته باشی سخت و کمی دور از انتظار به نظر می‌رسه. من هم نمی‌دونم تا چه حد می‌تونم به حقیقت نزدیک بشم. تمام تجربیاتم می‌شه یه سری اعتقادات و نظریه‌های ذهنی که معلوم نیست چقدرش درست و مبتنی به واقعیت و چقدرش ساخته و پرداخته ذهن من و اشتباهه.

عموما وقتی اسم خشونت علیه مردان وسط میاد اولین چیزی که به ذهن می‌رسه اینه که این خشونت از جانب زن‌ها اعمال می‌شه، اما من فکر می‌کنم همونطور که زن‌ها بدترین دشمنان خودشون هستن، مردها هم بدترین خشونت‌ها رو از جانب خودشون می‌بینن. کافیه یه مردی از قواعد و قوانین دنیای مردونه تخطی کنه، بسته به مورد زیر پا گذاشتن خطوط، می‌شه اواخواهر، ابنه‌ای، زن‌ذلیل، خاله‌زنک… حتی این ور دنیا کافیه یه کمی جرات و جسارتش کمتر از بقیه باشه میشه مرغ، بهش میگن مرغ نباش!

توی کشور خودمون مردها از نگاه ابزاری که بهشون می‌شه در عذابن، اما حواسشون نیست که این قوانین مرتبط به مهریه و نفقه‌ست که منجر شده به تبدیل کردن مرد به ماشین تولید پول، ماشین سکس، ربات انجام کارهای سخت… چه جای تعجب که با اولین اختلاف مهریه وسط کشیده می‌شه و توان مالی اداره زندگی و البته توان جنسی مرد مورد سئوال قرار می‎گیره. این سئوال‎ها رو دنیای زنونه طراحی نکرده. قوانینش رو زن‌ها ننوشتن، پلیس و بگیر و ببندش هم مطابق دستورات دنیای زنونه نیست.

شاید وقتش باشه مردها یه بار دیگه، و این بار درست به دنیایی که ساختن نگاه کنن. تا وقتی مردها به حقوق برابر تن ندن جای هیچ گله‌ای براشون باقی نمی‎مونه. منظورم حقوق برابر فقط با زن‌ها نیست، در مورد همه کسایی حرف می‌زنم که خارج از چهارچوب‌های مورد تایید دنیای مردونه فعلی هستن: زن‌ها، دگرباش‌ها، کودکان و البته مردهای خسته از تظاهر به مردانگی بدون کاستی.

وقتی داریم با هم زندگی می‌کنیم باید حقوق برابر داشته باشیم. شک ندارم نتیجه دنیای بی‌رحمی که مردها ساختن فقط محدود کردن بقیه نیست، به له شدن تدریجی خودشون منجر خواهد شد.