دسته: بکارت

روزی که مرد شدم

«بکارت»

نویسنده مهمان: رضا

‎بکارت مردانه داستان غم انگیزی‌ست که صرفاً به کشورهای جهان سوم و چهارم اختصاص ندارد. در همین آمریکا ده‌ها فیلم کمدی با همین مضمون ساخته شده که به نوعی تراژدی است و نه کمدی. برخلاف زن‌ها که در برخی از فرهنگ‌ها باکره بودنشان به غلط مترادف است با نجابت، باکره ماندنِ یک مرد بعد از سن خاصی در اغلب فرهنگ‌ها به ناکامی و بی‌عرضگی تعبیر می‌شود. خلاصه اینکه می‌گویند: «نجابت نکبت می‌آورد» در این موردِ خاص برای ما مردها مصداق پیدا می‌کند.

‎اولین بار که از باکره بودنم احساس شرم کردم برمی‌گردد به اواخر دوران راهنمایی. آنجا که مسعود -همکلاسیم – با آب و تاب از رابطه‌اش با دختران همسایه می‌گفت. داخل انباری، در راه پله، داخل حمام و امثالهم. او می‌گفت و من دامن‌کشان به این فکر می‌کردم که چقدر از قافله عقب افتاده‌ام. یک روز به خودم گفتم «ای که چهارده رفت و در خوابی، مگر این چند روز دریابی» و تصمیم گرفتم به این ناکامیِ شرم‌آور پایان بدهم. آدم این جور وقت‌ها از دم‌دستی‌ترین گزینه‌ها شروع می‌کند و این گونه شد که سعی کردم روابطم را با دختر همسایه گسترش بدهم. تکنیک این کار هم تلفیقی بود از آموزه‌های همکلاسیِ کار بلدم و دکتربازی‌های گذشته. غریزه هم که بیداد می‌کرد. ما تا پیش از این تام و جری بودیم و سایه یکدیگر را با تیر می‌زدیم؛ لیکن دریغا که دشمن چو از حیلتی فروماند، سلسله دوستی جنباند. خلاصه بعد از سه – چهار ماه سرویس دادنِ مداوم، دختر همسایه سرانجام متوجه منظور کثیفم شد و سیفون را کشید. من هم دوردورکنان با چرخشی قهرمانانه صحنه را ترک کردم. با اینکه همسن و سال بودیم اما دخترک عاقل‌تر از این حرف‌ها بود.

طعمه بعدی را از بین دختران فامیل انتخاب کردم. این بار با تکیه بر تجربیات گذشته از بیان صریح اهداف این رابطه طفره رفتم. درس خواندن را بهانه کرده بودم و هر روز به سوژه نزدیک‌تر می‌شدم. اما راستش با کسب موفقیت نسبی همچنان احساس بی‌عرضگی گریبانم را می‌فشرد. در قیاس با مسعود که بعد از یک چشمک موفق به فتح کلیه تپه‌ها مى‌شد، من که بعد از شش هفته تدریسِ علوم، تازه موفق شده بودم در چشمان طرف مقابلم زل بزنم، واقعاً یک بازنده تمام عیار بودم. سرتان را درد نیاورم این جریان هم به جای خاصی نرسید. سرِ کلاس علوم به مبحث تولید مثل که رسیدیم نامبرده اصرار داشت که بچه‌ها هديه حاجی لک‌لک به پدر و مادرها هستند. شما فقط قیافه من را در آن حال تجسم کنید. دخترک اصلا در باغ نبود و من بیهوده آب در هاون می‌کوبیدم. درحقیقت این رابطه بیشتر از آن که به من کمک کند به اقتصادِ شرکت گلنار کمک کرد.

‎همین ایام بود که تحت تاثیر تلاش‌های مذبوحانه‌ام و روایت‌های همکلاسیِ لامصبم که تمامی نداشت، با پدیده‌ای به اسم فیلم پورن آشنا شدم. آن زمان‌ها خبری از اینترنت و ماهواره نبود. محدودیت منابع بیداد می‌کرد و یک فیلم معمولا بین افراد محله دست به دست می‌شد و همه می‌دیدند آنچه را که نباید. چند وقتی گذشت تا کشف کردم که داستان‌های مسعود زاده‌ی تخیلش و «سرقت ادبی» از روی همین جور فیلم‌هاست. «سرقتِ بی ادبی» البته واژه درست تریست. اینکه آدم را احمق فرض کنند خیلی مسئله دردناکیست. بی‌وجدان داستانِ فیلمِ «پشه» را هم جزو خاطراتش در مرداب انزلی به خورد ما داده بود. بنگر که آدمی تا کجا هبوط می کند؟

‎از همان تاریخ تصمیم بر آن شد که با استفاده از تاکتیکِ جعل واقعه، به این بکارت لعنتی خاتمه بدهم. صد هزار مرتبه شکر رب‌العالمین را که ازاله بکارت مردانه نه درد داشت و نه خونریزی. برای اثباتش کافی بود داستانسرای خوبی باشی. راستش خیلی هم لازم نبود داستانسرای خوبی باشی. از یک جایی به بعد شنونده‌ها چنان از خود بی‌خود می‌شدند که دیگر نه به منطق فیلمنامه کار داشتند و نه از تغییر نام شخصیت دختر فیلم تعجب می‌کردند. آنها فقط می‌خواستند تو برایشان داستان بگویی و این در واقع صادقانه‌ترین شکلِ هواداری در عرصه ادبیات شفاهی‌ست که متاسفانه در این فرصت مجال پرداختن به آن نمی‌باشد . خلاصه شما از وسط داستان دخترخاله یک دفعه می‌رفتی سراغ دخترعمه، آب از آب تکان نمی‌خورد و هر چه گذشت اینجانب در این زمینه تبحر بیشتری یافتم و با اعتماد به نفس بیشتری از روابط نداشته‌ام حرف زدم. حتی یک بار به تلافی فیلم پشه، جریان رابطه‌ام با یک مهماندار در دستشویی هواپیما را برای دوستانم تعریف کردم و وقتی فکِ از هم گسیخته مسعود را دیدم بیش از همیشه به خودم افتخار کردم. اواخر کارم به جایی رسیده بود که ته داستان را باز می‌گذاشتم تا شنونده خودش در مورد پایان ماجرا تصمیم بگیرد. بعد ها اصغر فرهادی از همین تکنیکِ انتهای باز در فیلم‌هایش بهره جست و برای خودش اسم و رسمی پیدا کرد. بگذریم…

‎کم‌کم به اواخر دوران دبیرستان رسیدم و اگرچه از نظر دوستانم یک شوالیه سرافراز بودم اما در خلوت خودم را یک بازنده بی‌دست و پا می‌دانستم. یک عقب‌مانده که نتوانسته بود رابطه جنسی را تجربه کند. زندگی اما بالا و پایین بسیار دارد. این شوالیه پرافتخار وقتی حضیض ذلت را تجربه کرد که شبی تاریک جریان جعلی بودن تجربیاتش را به صمیمی‌ترین دوستش گفت. روزهای بدی بود. تمسخر و تحقیر بچه‌های مدرسه و البته غریزه رسماً به دهان شوالیه عنایت می کرد. دیگر واقعاً اغلب اطرافیانم ردای باکرگی آویخته بودند و من همچنان ناتوان و سرخورده به دنبال راهی می‌گشتم برای اثبات مردانگیم. همین ایام بود که نگاهم با یکی از هم‌دانشگاهی‌ها گره خورد. عشق در یک نگاه. اگرچه هنوز بعد از سال‌ها نفهمیدم که آن بنده خدا از چه چیزی در وجودِ منِ خجالتی خوشش آمده بود اما بهرحال این احساس دو طرفه بود و آنقدر عمیق که حتی فکرِ دست زدن به نامبرده آزارم می‌داد .آن سال‌ها عمیقاً و اکیداً معتقد بودم که آدم اگر طرفش را دوست داشته باشد بهش دست نمی‌زند، عشقِ پاک. این طرز فکر مسخره از همان روزی که همکلاسی کاربلدم از روابط خالی از احساسش با دختران همسایه می‌گفت در من نهادینه شده بود. مسعود تو با من چه کردی؟!

‎بهرحال من هیچوقت به مریم دست نزدم. خوب یادم هست که یکی از معدود دفعاتی که داشتیم با هم از دانشگاه (قزوین) برمی گشتیم به سمت تهران، توی اتوبوس از من خواست که بغلش کنم و من هم برای اثبات عشق پاکم فوراً از اتوبوس پیاده شدم و از هشتگرد تا خود خانه به این کارم افتخار کردم. به اینکه بین شهوت و عشق، عشق برنده شده بود. به اینکه دنیا هنوز خوشگلی‌هایش را داشت. ولی از همان شب مریم دیگر آن مریم سابق نشد و این هم اضافه شد به کلکسیون ناکامی‌های شوالیه. آنجا بود که متوجه شدم مثل اینکه کله‌ی عشق براستی گرد است! این بار مصمم‌تر از همیشه تصمیم گرفتم از شکست پلی بسازم به سوی پیروزی. به همین خاطر با دوست مریم دوست شدم. صادقانه بگویم دوستش نداشتم اما انتخاب دیگری هم نداشتم. طفلک همه رقم پا داده بود. من هم که یوزپلنگ زخمی، فقط دنبال انتقام بودم. از خودم، از مریم، از مسعود. مسعود تو چه کردی با من؟!

‎علیرغم آنکه در هیچ  موردی تفاهم نداشتیم اما داستان من و مونا خیلی سریع پیش رفت و به مسائل بستری رسید. الان که خوب فکر می‌کنم به نظرم مونا هم مثل خودم «تختخواب اولی» بود. اصلا با دلایل مشابهی به هم نزدیک شده بودیم. من هم با اینکه احساس خوبی از این رابطه نداشتم اما مجبور بودم. میفهمی؟ مجبور بودم. این رابطه فرصتی بود برای پایان یک عمر اندوه و نکبت. از قدیم گفته‌اند: یک پایان تلخ بهتر است از یک تلخی بی پایان. خلاصه یک روزی با انگیزه‌هایی که فقط یک کشتی‌گیرِ چغر و بد بدن در المپیک می‌تواند داشته باشد، روی تشک حاضر شدم. اگر چه طی این فرآیند پاسخ برخی از مجهولاتم را گرفتم و اگرچه  بهرحال بکارتم دچار ساییدگی و لهیدگی شد اما ازاله نشد. یعنی راستش نتوانستم. به رغم آموزه‌های محیطی و مسعودگرایی ناخودآگاهم که به من یاد داده بودند از هیچ دختری نباید بی‌تفاوت گذشت ولیکن آن روز دریافتم که رابطه جنسی چیزی فراتر از الصاق دوشاخه به پریز برق است و بدون گره احساسی شدنی نیست. آقا بگذارید توجیه نکنم، نشد، یعنی پریز بود اما دوشاخه آنطور که باید دوشاخه نبود. الحق مونا هم خیلی خوب با این قضیه کنار آمد. یعنی فردایش رفت گذاشت کف دست تک‌تک دخترهای دانشگاه از جمله مریم. حالا دیگر شمع بزم هر دوطرف شده بودم. باز صد رحمت به پسرها، دخترها خدا نکند سوژه گیر بیاورند.

یک روز بعد از آنکه در دانشگاه یکی از دخترها تیکه درشتی بارم کرد تصمیم گرفتم همینکه برسم خانه از بیخ بکنم بندازمش دور. دندان طمع را عرض می کنم. خودم را این گونه توجیه کردم که «در جوانی پاک زیستن شیوه پیغمبر است» و دوباره برگشتم به دوران طلایی گلنار. این دوران البته دیری نپایید. کنایه‌های دوستان و «عالیجناب غریزه» توامان باعث شدند یک بار دیگر به صرافت بیافتم که گذشته ننگینم را جبران کنم. یک روزی به خودم آمدم دیدم که نات اونلی به دریا بنگرُم دریا ته بینُم، بات اولسو به صحرا هم بنگرُم صحرا ته بینُم. خلاصه به هر طرفی نگاه می کردم جنبه تناسلی ماجرا می‌آمد جلوی چشمم. آنجا بود که طی یک برنامه‌ریزی بلند مدت سراغ آخرین شکارم رفتم که یک غزال شکوهمندِ ایرانی بود. دو سال کم و بیش طول کشید تا به تختخواب برسیم. دوسالِ رویایی. همه چیز خوب بنظر می‌رسید تا اینکه بعد از دو سال وقتی بلاخره با غزال خلوت کردم، روی تخت اتاقم نشست و با همان لبخند جذاب همیشگی گفت «فلانی تو مثل برادرعزیزی برام.» من هم «هولی شِت» گویان، شاتگانم را از زیر تخت برداشتم و شلیک کردم درست بین دو ابرویش. یعنی دوست داشتم این کار را بکنم اما از خودم سعه صدر بروز دادم و دوستی امروزم با غزال را مدیون سعه صدر آن روز هستم. رابطه من با غزال آنقدر رویایی بود که علیرغم پاسخ منفیش به پیشنهاد بی‌شرمانه‌ام ادامه پیدا کند. ما همچنان دوست ماندیم اما سطح روابط دیپلماتیک را در حد کاردار تنزل دادیم. یعنی ضمن ایجاد فاصله همچنان به امورات یکدیگر کار داشتیم و آنقدر کار داشتیم که آخر سر غزال خسته شد و قهر کرد.

قهر کردن غزال، غریزه، کنایه دوستان و خاطرات مسعود همه با هم باعث شدند که من یک بار دیگر شانسم را امتحان کنم و این تلاش مجدد بلاخره جواب داد. سرانجام روز جمعه بیستم دی ماه سال ۱۳۸۱ ساعت یک ربع به چهار عصر بنده دخول کردم به دوران پسابکارت. تاریخ و ساعتش را بعنوان روز تولد دوباره‌ام در حافظه نگه داشته‌ام. خوب یادم هست که در آن لحظه بخصوص همه چیز حالت اسلوموشن به خودش گرفته بود و باور بفرمایید یا نه اما نغمه‌ی فتح بهشت* از آسمان به گوش می‌رسید. صادقانه بگویم بیشتر ذوق داشتم تا احساس خوب. هر لحظه منتظر بودم درب اتاق باز شود و کاپِ طلا را بدهند دستم. نمی‌دانم که دیگران موقع اولین رابطه‌شان چه احساسی دارند و چه چیزهایی می‌گویند، من شخصا در آن بزنگاه تاریخی صرفا قیافه مسعود جلوی چشمم بود و می‌خواستم از عمق وجود فریاد بزنم «دیدی بلاخره تونستم؟!»

‎حقیقتا گندی که مسعود به زندگی من زد در نوع خودش هلوکاست محسوب می‌شد. سال‌ها اضطراب و سرخوردگی از یک دروغ ساده شروع شد و در خلاء ناشی از نبود تعلیمات اجتماعی تداوم یافت. واقعیت این است که منشاء بسیاری از خشونت‌های جنسی که گاهی تا ابد زندگی یک زن را تحت تاثیر قرار می‌دهد و سرآغاز بسیاری از سرخوردگی‌ها که سال‌ها در ذهن یک مرد باقی می‌ماند، همین بلاتکلیفی و سردرگمی در مواجه با پدیده بلوغ است. به خصوص در کشورهای توسعه‌نیافته آنقدر رابطه جنسی تقبیح می‌شود که ناگزیر بصورت دیماتیک رشد و تکامل می‌یابد. از این جهت تمام شخصیت‌های این ماجرا ازجمله خودِ شوالیه‌م بسیار خوش‌شانس بودیم که اتفاق بدتری برایمان رخ نداد.

‎به هرروی بکارت از هرنوعش که باشد عذاب الیم است و اگر نقدی به حکمت خداوندی وارد باشد قطعا همین جریانِ بکارت است. البته مشکل اصلی در واقع نوع نگاه ماست به این پدیده که می‌بایست تغییر کند. به امید آن روز…

 

*Conquest of Paradise

Advertisements

مرخصی

«بکارت»

بامداد

زن رقصنده مورد نظر درگیر درگیری‌های زندگی داخلی‌اش بود.

محوشده، به تدریج

«بکارت»

نیمه‌شب

وقتی در سی و چند سالگی بعنوان عروس به بستر زفاف رفتم سال‌ها بود که باکره نبودم. حتی عشقبازی آن شب بین من و داماد هم اولین بار نبود. تنها چیزی که تازگی داشت یکی زن و شوهر قانونی بودمان بود، یکی هم میل به انجام سکس کامل.

چندین سال قبل وقتی اولین یارم به اصرار مرا بوسید و در بغل فشرد، زوال بکارت ذهن و تنم شروع شد. او اولین نبود، به بوسه و بغل هم ختم نشد. طی سال‌ها عشق و تمایلات بدنی و قلبی پرده‌های ناپیدا ولی ضخیم روح و تنم شروع به از بین رفتن کردند. شرم و نهی اخلاقی و خوب و بد مطلق کردن یک رابطه نرمال بین دوتا انسان بالغ در من تبدیل شد به هیجان، رفاقت و احترام، ارزش گذاشتن به روح و تن خودم و یارهایم. حد و مرز روح و روانم را پیدا کردم، یاد گرفتم چطور بدون شرم و پشیمانی لذت ببرم و البته با دل‌شکستگی بعدش هم کنار بیایم. شوق کشف شدن توسط دیگری و کشف کردن خودم و دیگری را فدای محفوظ نگه داشتن «بار اول» نکردم. این همه تجربه روحی و بدنی سعی و خطا داشت، هزینه داشت و این را هم یاد گرفتم.

با هیچ کدام ولی نتوانستم به مرحله‌ای برسم که بخواهم و او هم بخواهد که آن حرکت آخر دردناک خونالود را انجام بدهیم. تقریبا با تمامی بدن و روحم لذت بردم ولی انگار حرکت آخر برایم معنای خاصی داشت. در نهایت وقتی من و یار ماندگارم به بستر زفاف رفتیم، بدون کنجکاوی در جزئیات هر دو از قبل می‌دانستیم «اولین» هم نبوده ایم. ولی می‌دانستیم «بهترین‌ها» را برای هم می‌خواهیم.

آنجا بود که حقیقتا فهمیدم آماده هستم که او را درون بدنم راه بدهم. لذت این «اولین بار»نصیب من و اویی شد که امیدواریم برای هم «همیشگی» باشیم. آن لحظه خاص برایمان بکر و ناب بود و «بکارت» داشت. برای من پاسخ آن سوال/لطیفه معروف که کدام کلمه سه حرفی است که دختر را تبدیل به زن می‌کند کاملا منطقی است که فقط سکس نباشد و عمر (age) باشد.

لغت کذایی

«بکارت»

شبانگاه

بکارت هم از آن لغت‌های کذایی بود که یک عمر دغدغه‌ی ذهنی ما بچه دبیرستانی‌ها شده‌بود. انگار گماشته‌ شده‌ بود تا زنانگی‌های‌مان را پنهان کنیم در پس و پشت این لغت کذایی. آنقدر می‌ترسیدیم از هویت و وجود چنین پدیده‌ای در بدن‌مان که دیگر لذت بردن را فراموش می‌کردیم. تا پسری نزدیک‌مان می‌شد، تا دستی به سوی‌مان دراز می‌شد، تا نیازی را با پوست و استخوان‌مان حس می‌کردیم، تا بندبند استخوان‌های‌مان تیر می‌کشید از خواهش و تمنا و نیاز، این لغت کذایی مثل مترسک سر خرمن بالای سرمان ظاهر می‌شد و نمی‌گذاشت لذت زن بودن‌مان را لااقل بچشیم.

مثل شیشه‌ای شکستنی و گرانبها باید از آن مواظبت می‌کردیم. تو اصلاً بگو انگاری الماسی به گردن و ما گماشته‌اش بودیم. همین و بس. گماشته‌های حرف‌گوش‌کن رام…

بعدتر که دیگر آب از سرمان گذشته بود، دیدیم که چه کلاهی سرمان رفته. کلاه که چه عرض کنم… این زندگی حالا حالاها به ما لذت بدهکار بود. به عمر تمام آن روزهای پر از نیاز و خواهش. به عمر تمام آن خواستن‌ها و کتمان‌کردن‌ها.

بکارت، مضحک‌ترین لغتی بود که شنیدم. انقدر که دوست دارم به عقب برگردم و دست اولین پسر دبیرستانی که در خیابان می‌بینم را بگیرم و با همان مقنعه و کوله‌پشتی مدرسه، همان‌طور که بهم زل زده‌ایم و نفس‌های‌مان به‌هم می‌خورد و چشمان‌مان کلاپیسه می‌شود، خودم را عریان کنم و خودم را از شر هرچه قید و بند دست و پا گیر که یک مشت معلم پرورشی با آن ذهن‌های بیمارشان وارد مغزمان کرده بودند رها کنم. رها… و بخندم به تمام قید و بندها، به تمام معلم پرورشی‌ها با آن مقنعه‌های خنده‌دارشان و به آن تشدید کذایی که بالای کاف می‌گذاشتند به وقت ادای کلمه‌ی » بکارت» و بخندم به تمام لحظاتی که صدای‌شان را پایین‌تر می‌آوردند به وقت ادای کلمه‌ی » بکارت.» این لغت حالا حالاها به ما زن‌ها بدهکار است.

معنای واقعی

«بکارت»

شامگاه

داشتند با هم برای مهمانی امشب برنامه‌ریزی می‌کردند. می‌گفت: «پس من لباس‌هام رو میارم خونه تو می‌پوشم، همونجا هم آرایش می‌کنم، از خونه آرا بیرا کنم دوباره داداشم صداش درمیاد و می‌ره رو اعصابم. به نظرت با اون تاپ زرده کدوم دامنم رو بیارم؟»
– فقط خیلی با فلانی نپیچی بهم ها، پسره خیلی حشریه، یهو دیدی کار دستت داد.
+ نه بابا بلدم چکار کنم.

فردای مهمانی دوباره داشتند راجع به دیشب حرف می‌زدند که همان که بلد کار بود، پسر را برده بود لب چشمه و تشنه برگردانده بود. خوشحال بود که هیچی نشده و حواسش بوده. طبق تعریفِ خودش، هر کاری را تا دم پرده رفته بود. دیگری گفت مطمئنی پاره نشدی؟ و مطمئن بود.

نمی‌دانم چرا، ولی از این قسم تعریف‌ها و گاهی هم درددل زیاد برایم داشت. از دوست‌پسرهای جور واجورش، از تجربیات ریز و درشتش، از اینکه همه پسرهای دور و برش فکر می‌کنند خانواده‌اش خیلی باز و راحت هستند، از اینکه چند نفر را هم‌زمان می‌تواند سربدواند. خیلی به خودش و دروغ‌هایش می‌بالید، که با همه مراقبت‌های خانواده‌اش هرکاری دلش می‌خواهد می‌کند، به برادر و مادرش به فراخور موقعیت و مهمانی و عزیزیِ دوست‌پسر، فحش هم می‌داد. شاید هم درددل نبود و به من می‌گفت چون می‌خواست به خودش افتخار کند. من هم از محیطی که در آن غرق شده بود، دوری می‌کردم؛ و هم کسی نبودم که بالاتر از روابط و خاطرات و تجربیاتش چیزی رو کنم. همیشه از نبوغ و جرأت و توانایی‌اش کف می‌کردم و این به او حس قدرت و بزرگی می‌داد. سکوتم در مقابل مبالغه‌ها و راست و دروغش برای حرف‌کشیدن ازش نبود، می‌خواستم اشتباهاتش را گوشزد کنم، ولی آنقدر به سبک زندگیش علاقه داشت که هر چه می‌گفتم باد هوا بود.

یک بار داشت از تصمیم دوست‌پسرش به مهاجرت گریه می‌کرد که این یکی خیلی خوب بود، شاید مجبور شود برای داشتنش کار را یکسره کند تا او را هم با خودش ببرد. خیلی ناراحت بود که آخرین تیر ترکشش را باید استفاده کند. گفتم: «تو که اینقدر دوستش داری، دلت هم می‌خواد باش بری، اونم که گفته می‌بردت، دیگه چرا ناراحتی؟ من که فکر کردم تا حالا هزار دفعه کار تموم شده، باورم نمی‌شه که هنوز باکره‌ای؟» تا کلمه باکره را شنید انگار که مدال افتخار به سینه‌اش زده‌ام، اشک‌هایش را پاک کرد و سر و گردنش را بالا گرفت و گفت: «نه، هیچ وقت، شگون نداره آدم بدون پرده شب اول عروسیش. تازه همه پسرها همه غلطی می‌کنند اون شب گیر میدن که تو چرا باکره نیستی، زندگی آدم از هم می‌پاشه. باید مطمئن بشم می‌گیردم، بعد.»

یک جوری تمام قد از بکارتش دفاع می‌کرد و اینقدر از تلاش‌هایش برای حفظش شنیده بودم، که انگار این تنها پل بین او و پیشینه‌ای‌ست که هم ازش فرار می‌کند و هم پشتش به آن گرم است و خودش نمی‌داند. دلم نیامد تنها باورش را بشکنم و بگویم در واقع تو باکره نیستی، بکارت به اندام نیست، بکارت باید در روح و افکارت باشد. البته که با عدم شناخت و بیگانگی با بدن متفاوت است. ولی سبک زندگی تو، این همه دروغت، این همه روابط بی‌مبالات و سرسری که داری، همه اینها بکارتت را زایل کرده. ذهن و روحت دیگر پاکی و بی‌آلایشی قبل را ندارد. هنگامی که نمی‌توانی به بهترین آدمی که تا به‌حال شناخته‌ای اعتماد کنی، باکره نیستی. البته که با تجربه داشتن هم متفاوت است. وقتی تمام ذهنت درگیر روابط و تجربه‌های جنسی است، وقتی مدام از روابطت داستان می‌بافی و تخیل می‌کنی ولی نه به این  هدف که بدانی کدام را بیشتر می‌پسندی، بلکه به این هدف که کدامشان نمود خفن‌تر و پررنگ‌تری در چشم اطرافیانت خواهد داشت. روابطت را بر اساس کیفیتی که مطلوبت است نمی‌چینی، بلکه چنان جلو می‌بری و پر وبال می‌دهی که هم به‌به چه‌چه بعضی را بشنوی و هم بعضی دیگر باخبر نشوند. وقتی نمی‌توانی از رفتارت دفاع کنی و دروغ می‌گویی. وقتی نمی‌توانی خودت برای بدنت تصمیم بگیری، وقتی تمام ذهنت درگیر آن شب سرنوشت‌ساز است، دیگر باکره نیستی. دلم نیامد بگویم که می‌توانستی با همه آدم‌هایی که رابطه داشتی، رابطه کامل جنسی را تجربه کنی ولی مطابق میلت و در این میان خودت را بیشتر شناخته باشی و آن وقت باکره می‌ماندی. نگفتم که نباید به فکر پول عمل ترمیم باشد، بلکه باید فکری به حال روان و ذهن زخم خورده‌اش بکند، شاید بتواند بکارتش را بدست بیاورد.

بکارت به مثابه نجابت

«بکارت»

غروب

«ش» وقتی یک ساله بود، پدر و مادرش از یکدیگر جدا شدند و حضانت «ش» سهم پدرش شد، مادرِ پدرش، هنوز «ش» دوسالش نشده بود که برای پسرش، مراسم عروسی مجللی برگزار کرد و از این رهگذر، مسئولیت بزرگ کردن «ََش» را بر عهده گرفت. «َش» در نوجوانی بهانه‌ی مادرِ خودش را گرفت و بالاخره بعد از پیگیری‌های فراوان آدرس مادرش را پیدا کرد. مادربزرگِ «ََش» مخالف اصلی جستجوی مادر «ش» بود و فقط یک حرف را تکرار می‌کرد «زنی که از همان ابتدا بکارت نداشته، لیاقتِ مادری ندارد!»

علیرغم سختگیری‌های مادربزرگ، «َش» روزی به دروغ به اسم اردو با مدرسه، سوار اتوبوس شد و به شهری رفت که مادرش در آن زندگی می‌کرد و مادرش را دید. مادربزرگ «ش» راست می‌گفت اما همه‌‌ی راست را نمی‌گفت. پدربزرگِ «ش» در یکی از سفرهایش  که برای شکار رفته بود، مادرِ «َش» را که دختری چهارده، پانزده ساله بود را دیده بود و با چند جمله‌ی عربی، محرم شده بودند و همخوابگی و … (البته برخی از مطلعین بر این باور بودند که پدربزرگِ «ش»، برای این همخوابگی، پول نیز پرداخت کرده) بعد دیگر گندِ کار درآمده بود و خبرش به مادربزرگِ «َش» رسیده بود و از آن سمت نیز قوم و خویشِ مادرِ «َش» سنگ پس گرفتن بکارتِ مادرِ «َش» بر سینه‌زنان به خانه‌ی آنها می‌آیند و بعد از کتک و کتک‌کاری، با درایتِ بزرگتر‌های دو فامیل تصمیم می‌گیرند مادرِ»ش» را برای پسرِ خانواده عقد کنند و بعد از مدتی هم که آب‌ها از آسیاب افتاد عقدِ طلاق را جاری کنند و مساله‌ی زائل شدن بکارت را این گونه حل کنند. اما برنامه‌ریزی‌ها درست پیش نمی‌رود و به قول مادربزرگِ «ش» که می‌گفت: «گوشت را دادن دست گربه «ش» به دنیا می‌آید و باز درایت بزرگترهای فامیل به کار می‌آید و حکم جدایی را صادر می‌کنند.

«ش» بعد از اینکه جریان را متوجه شد، عکس‌العمل نشان داد. چه کرد؟ یک شب با پسری که تازه با او دوست شده بود در اتاقش قرار گذاشت و بکارتش را بر باد داد. در حین بر باد دادن بکارت، مادربزرگ متوجه‌ی حضور دیگری در خانه شد و داد و بیداد راه انداخت که دزد آمده، دوست پسرِ هیجان‌زده‌ بدون لباس فرار را بر قرار ترجیح داد و هیچ‎گاه برای پس گرفتن لباس‌هایش نیز برنگشت.

این بار دیگر از درایتِ بزرگترهایِ فامیل نیز خبری نبود، چون اغلب اسیرِ خاک شده بودند، مادربزرگِ «َش»  به تنهایی درایت کرد و این بار نیز مشکل زائل شدن بکارت را این گونه حل کرد که «ش» باید با  مادرش زندگی کند. «َش» و مادرش بعد از چند سال زندگی در یک شهر کوچک از ایران رفتند و مادربزرگ شماره‌ای ندارد تا هر از گاهی تلفن را بردارد و بگوید: «دخترت هم مثل خودت نجیب نبود.»

باکره رنگ‌پریده کفن شده در برف

«بکارت»

عصر

یه روز یه پسری بهم گفت باکره بودن تا یه جایی حسنه، از یه جایی به بعد نمی‌شه به داشتنش افتخار کرد و بلکه عیب محسوب می‌شه، ضعف اینکه یه انسان مونث تا چهل سالگی باکره‌ست یعنی نتونسته لذت ببره از چیزی که حق طبیعیشه، نتونسته بدن خودش رو بشناسه و نتونسته کشفش کنه.

چند روز پیش صحبت از بکارت بود، همسر یکی از دوستامون گفت که قبل عید پیرزن هشتاد ساله‌ای رو توی خونه‌ش پیدا کردن که فوت شده و به پزشکی قانونی آورده بودن و موقع معاینه فهمیده بودن باکره‌ست، می‌گفت دلم مى‌خواست بشینم همونجا زار بزنم براش و تا مدتی داشتم بهش فکر می‌کردم که چرا؟!

داشتن پرده حلقوی توی اکثر خانمهای خانواده ما ارثیه، عمه من چهل سال پیش ازدواج کرده و اون زمان رسم به نشان دادن دستمال بود اما هیچ خونی ردش نمونده بوده، شوهر عمه‌م همون شب تا می‌خورده کتکش زده و بهش هزارتا تهمت زده. آخر ماجرا اینه که در کنار همه آبروریزی‌ها با عمه‌م مونده به خیال اینکه آخر مردونگیه اما هنوز هم با اینکه متوجه شده این مسئله موروثیه ولی سرکوفت می‌زنه و بذر شک تو دلش هست، این خیلی غم‌انگیزه.

روزی که عقد کردم، مامانم با علم به این مسئله منو کشون‌کشون برد پزشک زنان تا برگه ازش بگیره، من خیلی گریه کردم، یه حس بدی داشتم و پزشک مورد نظر هم یه آدم عوضی به تمام معنا بود که بویی از انسان بودن نبرده بود و با من برخورد بدی داشت، شاید هم من حساسیت زیادی داشتم و اونقدر از نظر روحی بهم ریخته بودم که رفتارش واسم توهین بود. خلاصه برگه رو گرفتیم، بعد من بردمش پیش همسرم و توی تمام این سال‌ها اونو اونقدر عصبانی ندیدم، نخونده پاره‌ش کرد و گفت به شخصیت جفتمون توهین کردی.

بکارت… نمی‌دونم داشتنش خوبه یا نه! اما غم‌انگیزه دختری که باکره‌ست رو آخر نجابت بدونیم ولی اونی که نیست رو هرزه!