پنج دلیلون!

«به مناسبت یک ساله شدن وبلاگ»

یکی از زنان رقصنده

سلام. من ساره هستم، یکی از نویسنده‌­های جدید وبلاگ «آرامگاه زنان رقصنده». خیلی وقت بود که دوست داشتم تو این وبلاگ بنویسم؛ چون نوشتن و خونده شدن و بازخورد گرفتن رو دوست دارم، البته به صورت گمنام. از نظر من یکی از مزیت­‌های این وبلاگ نسبت به یک وبلاگ شخصی می‌تونه تعداد مخاطبین بیشتر باشه که فکر می­‌کنم اول به واسطه وجود «نوشی» و سابقه وبلاگ‌نویسیش باشه و دوم به دلیل ایده جالب این وبلاگ که یه وبلاگ گروهیه (البته احتمالا اولین بار نیست که این ایده اجرا می­‌شه) و منظم بودن وبلاگ تو انتشار مطالب، و سوم به دلیل اینکه همه نویسنده‌­های این وبلاگ (به جز مهمان و نامه‌های رسیده) خانم هستن که به خواننده این فرصتو می­ده تا دنیا رو با عینک خانوم­‌ها نگاه کنه. و اما دلیل چهارم مرخصی برای نویسنده­‌ها!

البته وقتی فقط خواننده این وبلاگ بودم از دیدن مرخصی یه نویسنده از یه طرف حالم گرفته می­‌شد، چون از خوندن یه دیدگاه محروم می­‌شدم؛ ولی از طرف دیگه برام جالب بود چون به نظرم تمرینی بود برای اینکه گاهی نظر ندیم، بگیم نمی­‌دونم، نظری ندارم، تجربه­‌ای نداشتم! اظهار نظری که توی مناسبات اجتماعی ما آدم‌ها متاسفانه خیلی کم شنیده می­شه. باید به خودمون یادآوری کنیم که ما کارشناس اجتماعی و روانشناس و جامعه‌شناس نیستیم. لزومی نداره راجع همه چی نظر بدیم، مخصوصا وقتی نظر و تجربه‌ای نداریم.

دلیل پنجمم اینه که نوبت نوشتن به اکثر کسانی که مشتاق نوشتن تو این وبلاگ هستن می­‌رسه و من این دست به دست شدن قلم رو دوست دارم. وقتی حس کردم از نوشتن خالی شدم یا سرم شلوغه، قلم رو به دست رقصنده بعدی می­‌سپرم و خیالم راحته که این وبلاگ همچنان به حیاتش ادامه می­ده و بعد از من هم چراغش روشن می­‌مونه! برای همین این نقاشی رو برای سالنامه کشیدم. اصلا هم اون خانوم سبزپوش اشاره به شخص خاصی نداره. شما هم اگه فهمیدید کیه به روتون نیارید!!

پنج دلیلون

2 نظر برای “پنج دلیلون!

دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.