تولدی دیگر

«به مناسبت یک ساله شدن وبلاگ»

Survivor

با وبلاگ آرامگاه زنان رقصنده از طریق کسی آشنا شدم که دوست بود و با اینکه آن دوست، دوست نماند، هنوز هم گاهی وبلاگ را می‌خوانم. بعضی وقت‎ها بعضی متن‌ها شیرین هستند و زنده، بعضی وقت‌ها هم راستش وسط کار رها می‌کنم خواندن را.

پیشنهاد نوشی به من برای نوشتن به عنوان نویسنده مهمان وقتی بود که زندگی سخت گرفته بود و پایش را گذاشته بود روی گلویم و فشار می‌داد، ناکس. نوشتن یک متن برای وبلاگ باعث شد دوباره لذت نوشتن یادم بیاید و دوباره نوشتم و حظ بردم. که امروز روز، نوشتن حظ‌بردنی‌ترین کارهاست.

خلاصه که این نوشته ادای دینی هست به وبلاگ بی‌حاشیه‌ای که من را دوباره با خودم، با بیان کردن خودم و با نترسیدن از خودم آشتی داد.

ضمنا یک سالگی‌تان هم مبارک باشد.

 

Advertisements