ماه: مارس 2017

روز خوب

«نوروزنامه»

شامگاه

یه بار دیگه،

به خاطر همه روزای خوب گذشته،

به امید همه روزای خوب آینده.

1234

نوعید

«نوروزنامه»

غروب

شراب ناب، رفیق کهنه، یار صمیمی، ممنونم که یک سال دیگه با همیم.

همیشه امیدوار باشی، و شاد!

unnamed (2)

عیدانه

«نوروزنامه»

عصر

زمین در آستانه عبور از نقطه شروع است و این تکرار ، جدیدترین و تازه‌ترین اتفاق هر سال.

امیدوارم در گذر تکراری چرخش زمین، روزهایی روشن همراه با موفقیت، بهروزی و کامیابی در پیش رو داشته باشید.

سال نو مبارک

Scan_20170303

 

از این روزها

«نوروزنامه»

بعد از ظهر

نه از برای بهار و نه از برای خدا
فقط برای دلی که مقیم کعبه تست
بهار باش و بخند و دوباره از نو باش

IMG_20170303_233547

آغازی دیگر

«نوروزنامه»

نیمروز

نازنینم بهار در راه است. برای تو و خویش و همه آنانکه دوستشان داریم شادی بی‌مرز و دل خوش آرزو می‌کنم…

IMG_0370

خداحافظ قشنگ برفی

«نوروزنامه»

پیش از ظهر

عزیزترین، هر سال نو نزدیک تحویل سال، دل توی دلم نیست که همه‌چیز مرتب و درست و عالی باشد. نه که کاسه، بشقاب و کار و پول، نه! مدام می‌گردم در خاطرم، ببینم از کی دلم گرفته به خودم بگویم ولش کن، فراموشش کن. ببینم نگران چه‌ام، بگویم درست می‌شود نگران نباش. چند سالی هست اما هر قدر هم ذهنم را مرتب و تمیز می‌کنم و دلم را آرام و آسوده، ولی دلتنگی برای عزیزانم و در کنارشان بودن بدجوری چنگ می‌اندازد به قلبم. آرزویی بهتر از این نمی‌دانم:

«سال و فال و مال و حال و اصل و نسل و تخت و بخت
بادت اندر شهریاری بر قرار و بر دوام
سال خرم، فال نیکو، مال وافر، حال خوش
اصل ثابت، نسل باقی، تخت عالی، بخت رام»

IMG-20170307-WA0001

یادداشت عیدانه

«نوروزنامه»

صبح

عید که می‌شود، بوی بهار که می‌آید یاد روزی می‌افتم که با گلدانی از یاس سپید به دیدنت آمدیم. تو مهربان بودی. عطوفت از چشمهایت می‌ریخت. فکر می‌کردم خواب می‌بینم. از کودکی به خاطر اینکه شبیه دایی رحمان رزمنده‌ام بودی دوستت داشتم. بعدها وقتی دست در دست بانو به دوربین‌ها لبخند زدی آن هم در کشوری که  دولتمردانش زندگیشان پشت و پسله هزار نقاب و دیوار و پوشیه پنهان بود شیفته‌ات شدم.

حالا دارم ترانه گوش می‌کنم و همزمان سرامیک‌های کف خانه را می‌سابم. قرار است برای کسی که دوستش داریم کارت تبریک نوروزی بفرستیم با یادداشت شادباش سال تازه. صدای ترانه* توی سرم بلند می‌شود «باید که از راه برسی به مرز و بوم این دیار تا از حضورت حس کنم رسیده عطر نوبهار…» و فکر می‌کنم کی لایق‌تر از تو، پدر ژپتوی مهربان شهر؟ کی سزاوارتر از تو برای تبریک سال تازه؟… کاش زودتر بگذرد این روزگار تلخ تر از زهر و تو بار دیگر دست در دست بانو لبخند بر لب برایمان از صلح و آشتی بگویی…

عیدت مبارک

*ترانه از بابک سعیدی

عیدانه کارت تبریک

نود و پنج، نود و شش

«نوروزنامه»

سحرگاه

نود و پنج گستاخ بود، سرکش و بازیگوش. انگار رام نشده بود، انگار اهلی نبود، نرم نرمک آمد و آنقدر جای خودش را باز کرد و ماند و ماند که باورم نمی‌شد روزی بخواهد جل و پلاسش را جمع کند و برود. هرچند دلم برایش تنگ خواهد شد، که همیشه دل‌مان برای رام نشده‌ها تنگ می‌شود، برای اهلی نشده‌ها، و نود و پنجی که هیچ وقت اهلی نشد، که هیچ وقت رام نشد تا همین اسفندش، همین اسفند جادویی‌اش، اما دوست دارم زودتر این اسفند پر از شر و شورش هم تمام شود و برود پی کارش.

نود و پنج عزیز بود و عجیب، سال دل به دریا زدن و افتادن و شنا کردن و افتان و خیزان جلو رفتن. نود و پنج برای من لذت این کشف‌ها بود. گرچه با دلهره بود، با ترس بود و با لرزش، اما پر از شیرینی بود، که شیرین بود برایم. شیرین و نا‌آرام. ‎امسال اما سال آرامی را آرزو می کنم. شیرین، آرام و شاد.

‎نود و شش‌تان مبارک. به خوشی و میمنت باشد برایتان… آرام و بی‌صدا، اهلی و رام … و شیرین… شیرین… شیرین باد برایتان.

unnamed

 

جشن فرخ

«نوروزنامه»

تبریک نوروزی آرامگاه زنان رقصنده

تصمیم گرفتیم به جای انتشار مطلب، این هفته را به پیام‌های نوروزی زنان رقصنده اختصاص بدهیم. فرض ما بر این بود که برای یک عزیز کارت خواهیم فرستاد. آرامگاه زنان رقصنده به روال انتشار دو مطلب در روز، در طول این هفته نیز هر روز در دو نوبت به انتشار کارت‌های تبریک‌ نویسندگان – تک به تک – خواهد پرداخت.

این کارت به نیابت از طرف تمام نویسندگانی که در طی این مدت با ما همکاری کرده‌اند و اکنون یکی از دوازده زن رقصنده نیستند و گروه حاضر در وبلاگ، طراحی و به شما تقدیم می‌شود.

دوستان نادیده‌ی ما، پیشاپیش سال نوی همگی مبارک باد.

سال نو

دردم اگر یکی بودی چه بودی

«دست‌درازی و آزار جنسی»

از میان نامه‌‎های رسیده: بی‌نشان

خوب که به قضیه فکر می‪کنم متوجه می‌شم که هیچ وقت آن را مورد بررسی قرار ندادم. وجود داشته و فکر نکردم. فرار از واقعیت نبوده چون صحنه‌ها را با جزئیات به خاطر می‌آورم. فقط واقعیت دوست‌داشتنی نبوده. و نه تنها دوست‌داشتنی نبوده که قابل بیان هم نبوده. واقعا چرا قابل بیان نبوده؟ احساس شرم و گناه. به همین سادگی کسی با تو بد می‌کند و تو احساس شرم و گناه داری. من احساس شرم داشتم چون می‌دانستم دقیقاً چه اتفاقی افتاده و چقدر اتفاق بدی است. خود موضوع به اندازه‌ی کافی زشت و تهوع‌آور و چندش بود که شرم‌آور باشد. و اما احساس گناه از آنجا می‌آمد که بارها و بارها هشدارهای لازم را دریافته بودم و فکر می‌کردم پس من باید مراقب می‌بودم.

صحنه‌ای که پسر تازه‌بالغ شده‌ی فامیل و چند سال بزرگتر از من، لحظه‌ی خداحافظی مرا صدا کرد و به اتاقی برد و امر فرمود دراز بکش و بعد با دراز کشیدن به روی من و مالش خودش یا ارضا شد و یا نشد. آن را دیگر نمی‌دانم که آن زمان کوچکتر از آن بودم که بدانم. آن زمان حتی احساس شرم و گناه هم نداشتم. اگر پدر و مادرم فکر می‌کردند کار بدی هست که اجازه نمی‌دادند همچین اتفاقی بیفتد. و این همه‌ی منطق من بود. آقا پسر فامیل بعد از اتمام کار فرمودند خب حالا برو. جریان را برای مادرم تعریف کردم و هیچ نگفت.

صحنه‌ای که با بقیه‌ی بچه‌ها رفته بودیم گردش و صحرا. رفتیم که سوار خر بشویم. کسی که همراه خر مربوطه بود پسر نوجوانی بود و من از همه‌ی بچه ها بزرگتر بودم. به بهانه‌ی کمک به من برای سوار شدن مرا دستمالی کرد. این بدترین حس فیزیکی‌ای بود که من داشتم. دست به جایی زده بود که نباید. احساس می‌کردم به من تجاوز شده است. این بار اما احساس شرم و گناه داشتم. این بار خوب می‌فهمیدم چه اتفاقی دارد می‌افتد. این‌بار به کسی چیزی نگفتم. فقط روزم زهرمار شد و خاطراتم لجن‌مال.

صحنه‌ای که داشتم می‌رفتم خانه. با سرعت. عجله داشتم و تابستان بود. بزرگ بودم. راهنمایی شاید. خیابان‌ها حسابی خلوت بود. مردی در حال تعمیر ماشینش بود. از آن قیافه‌های موجه و مثبت. صدایم کرد که لطفاً کمکم کن. می‌دانستم که باید زود بروم. می‌دانستم که خیابان خلوت و یک مرد تنها یعنی چه. ولی زبان مخالفت نداشتم. کمک به یک انسان نیازمند پس چه می‌شد؟ قیافه‌ی موجه مرد هم جای شک نمی‌گذاشت. وادارم کرد در وضعیت سخت و دردناکی درون ماشین ولو بشم و دکمه‌ای را فشار بدهم و بارها به بهانه‌‌‌های مختلف آمد و خودش را به من مالید و سابید و لهم کرد. در نهایت تمام شجاعت و قدرتم را جمع کردم تا بگویم کار دارم و باید بروم. خیلی سخت بود که اعتراف کنم مورد تجاوز روحی و آزار جنسی قرار گرفته‌ام. احساس می‌کردم اگر نشان بدهم که فهمیده‌ام به لذت طرف افزوده‌ام و خودم هم احساس حقارت می‌کردم.

یواش‌یواش و به مرور یاد گرفتم چپ‌چپ نگاه کنم. به روی خودم بیاورم. اعتراض کنم حتی. و به هیچ کس هم نگویم چه اتفاقی افتاده است. جالب این جا بود که مادرم همیشه به من هشدار می‌داد و انواع داستان‌ها برایم تعریف می‌کرد و نگران بود که مبادا چه از اقوام نزدیک و چه غریبه کسی من را اذیت کند و من در فکر این هستم که آنها که هشدار داده نمی‌شوند و کسی نگرانشان نیست چه بلاهایی سرشان می‌آید؟

پی‌نوشت: نمی‌توانم از این قسمت نگفته بگذرم که من مقصر تمام این اتفاقات را جامعه و دولت و مدرسه می‌دانم. جایی که همیشه قربانی گناهکارتر است. جایی که همیشه قربانی شرمنده‌تر است. جایی که همیشه قربانی توبیخ می‌شود. و جایی که گناهکار اصلی معمولاً مجازات نمی‌شود. جایی که پسران و دختران ما به یک اندازه در معرض خطر هستند و کسی حاضر نیست این را بپذیرد.

مسافران گمشده‌ی آن قطار

«دست‌درازی و آزار جنسی»

مهمان هفته: آقای سنگ

اگر دیرتر جنبیده بودم مترو می‌رفت. انقدر خسته بودم که فقط دلم می‌خواست زودتر برسم خانه و یک چیزی بخورم. چشمم خون افتاده بود و موهام ژولیده پولیده. شال گردنم داشت خفه‌ام می‌کرد. قطار آمد و خودم را به زور جا کردم. به آقایی که جلوی در ایستاده بود لبخند زدم که یعنی برو جلوتر. در همین لحظه دو تا دختر آمدند. از قیافه‌هایشان معلوم بود که شر هستند و نهایتا بیست ساله بودند. در بسته شد و سینه به سینه دخترها ایستادم. کیفم را بین خودم و دخترها حائل کردم. سعی کردم نگاهشان نکنم. یعنی می‌فهمیدند که می‌خواهم امنیت بدهم؟ یک مرد میانسال کنار ما بود که داشت با چشم‌هایش دخترها را می‌درید. یکی از دخترها چرخید و پشتش را کرد به آن مرد. قطار تکان می‌خورد و من تمام سعی خودم را می‌کردم که به دخترها نخورم. کمترین تماس.

از این جنس شرمندگی‌ها بیزارم. یکی‌شان چند بار توی شیشه‌ها نگاهش با من تلاقی داشت، هر بار نقطه نگاهم را تغییر می دادم. مگر واگن بانوان نبود؟ مگر نمی‌دانند کجاییم؟ هر بار که خواستم عقب‌تر بروم نشد. کوچکترین حرکتی می‌کردم باید از پشت سری‌ها عذر می‌خواستم. پیرمرد با هر تکان قطار دست توی جیب شلوارش را به دخترها نزدیک‌تر می‌کرد. چشم‌هایم را بستم. خودم را توی خیابان تصور کردم که عکس مرد میانسالی را بهم داده‌اند که باید او را بکشم اما هرچه قدر می‌گردم پیدایش نمی‎کنم. مثلا توی شلوغی خیابان جلوی سینما بهمن.

همین که گوینده گفت ایستگاه انقلاب یکی از دخترها جیغ کوتاهی زد. چشمم را که باز کردم هر دو با کینه و تعجب به من خیره بودند. درهای قطار باز شد. دختر سمت راستی یک سیلی به من زد. مسافرها از پشت هل دادند و ما سه نفر افتادیم بیرون. دختر سمت چپی فحش ناموسی داد. چند ثانیه اصلا چیزی نمی‌توانستم بگویم بعد فقط می‌گفتم چی شده؟ اولی گوشه پالتوام را گرفته بود. چشم چرخاند دنبال مامورهای مترو. در قطار داشت بسته می‌شد. بوق ممتد: لطفا مانع بسته شدن درب‌های… چطور ممکن بود در مدت کوتاهی ثابت کنم که من دست‌درازی نکردم؟ شاید چند ساعت بعد جلوی قاضی کشیک باشم. فقط می‌خواهم برگردم خانه. پالتوام را از دستش کشیدم و عقب عقب برگشتم توی واگن و همان لحظه درها بسته شد. دخترها هنوز فحش می‌دادند. هیچکس قاطی آن جدال سه نفره نشد اما همه با نگاهشان داشتند مرا زخمه می‌زدند. سرم را انداختم پایین. دیدم مرد میانسال دارد توی شیشه‌های واگن خودش را می‌بیند و نیشخند می‌زند. با کینه نگاهش کردم، نگاهش را دزدید. دستش توی جیب شلوارش با نقطه‌ای درگیر بود. «حیف سنی ازت گذشته، حیف موی سفید داری لعنتی.» دیگر نمی‌خواهم بروم خانه، فقط دلم می‌خواهد دوباره آن قطار برگردد و به تک تک مسافرانش ثابت کنم من کاری نکردم.

پوشه پلاستیکی پاپکو

«دست‌درازی و آزار جنسی»

بامداد

این که اولین آزار لمسی را چه زمانی تجربه کردم به راحتی یادم نیست، احتمالا زمانی در سال‌های دبیرستان بوده است، چون تا قبل از آن همیشه همراه پدر، مادر یا یک بزرگتر بوده‌ام. از سال‌های اول دبیرستان بود که به دلیل مسافت طولانی‌تر خانه تا دبیرستان باید سوار تاکسی می‌شدم و همانجا بود که نشستن کنار آدم‌های غریبه و مریض را تجربه کردم. آنچه یادم مانده حس خشمی بود که پس از تلاش‌های کثیف بغل‌دستی برای نزدیک‌تر شدن و چسباندن وجود کثیفش به من، در من ایجاد می‌شد. الان که فکر می‌کنم هنوز نمی‌توانم بفهمم چه چیزی مانع از فریاد و اعتراض با صدای بلند من و امثال من می‌شد؛ ترس بود یا خجالت و دقیقا به چه دلیل!؟

ولی یادم می‌آید که احساس غالب در من خشم بود! خشم را با همه وجود به یاد می‌آورم. خشم از خودم؛ از خودی که نمی‌توانست یا بلد نبود چگونه اعتراض کند! برای فرونشاندن خشم، تصمیم گرفتم فکر کنم. اگر نمی‌توانستم با مشت به دهان طرف بکوبم یا فریاد بزنم یا به کسی بگویم، حداقل می‌توانستم پیشگیری کنم! همه روش‌های ممکن را در ذهنم بررسی کردم و عاقبت روش راحت و خوبی را پیدا کردم: پوشه‌های پلاستیکی پاپکو!

پوشه پلاستیکی پاپکو فرشته نجات من شد! هم نازک بود و فضایی نمی‌گرفت، هم آنقدر شق و رق بود که سفت می‌ایستاد و هم جنسش به گونه‌ای بود که هر چه به آن فشار هم می‌آوردی چیزی جز پلاستیک را نمی‌توانستی حس کنی! از روزی که پوشه را خریدم، هیچ وقت در تاکسی نفر وسط ننشستم. با خیالی راحت سوار تاکسی می‌شدم؛ کنار پنجره، با آرامش پوشه را کنارم می‌گذاشتم، کتابم را در می‌آوردم و تا مقصد با لبخندی بر لب مطالعه می‌کردم! گرچه چندین بار مورد اعتراض آقایان محترمی قرار گرفتم که این کار را توهین به خودشان قلمداد می‌کردند، ولی این موضوع باعث تغییر در رفتار من نشد.

آری، آزار لمسی تهدیدی بود که به کمک پوشه پلاستیکی پاپکو به فرصت تبدیل شد. فرصتی برای لذت بردن از اوقات بیرون از خانه و کتاب خواندن در ترافیک‌های تهران.

همه سرماخورده‌ی یک زمستان هستیم، زمستانی به نام زنانگی

«دست‌درازی و آزار جنسی»

نیمه‌شب

سال‌ها پیش در یک شهرِ بسیار مذهبی دانشجو بودم، یک شب در بازارهای اطراف آستان مقدس آن شهر، سرماخورده و با حالی نزار، به دنبالِ داروخانه‌ای می‌گشتم تا نسخه‌ام را بگیرم. شیر هم خریده بودم. ناگهان احساس کردم دستی باسنم را لمس کرد. برگشتم و خیلی ناخودآگاه سیلی به صورت مردِ جوانی که پشتم بود و نیشش باز بود زدم. مرد به طرفم حمله‌ور شد. داد و بیداد راه انداخت و هر صفتی که به یک کارگر جنسی می‌توانست نسبت بدهد به من نسبت داد، تقریبا همه‌ی کسبه‌ی بازار بیرون آمده بودند، هیچ وقت برخورد یکی‌شان را یادم نمی‌رود. مردِ مسن و قدکوتاهی بود، آمد آستین مرا کشید و با لهجه گفت: «تقصیر خودته وگرنه این همه زن توی این بازار، چرا اونا چیزی نمیگن؟ اونا خانومن و تو …»  آن شب گذشت اما من هر زمانی این اتفاق برایم می‌افتد باز هم نمی‌توانم به قول آن پیرمردِ قدکوتاه، خانوم باشم.

همسرم هی می‌گوید: «باهاشون دعوا نکن، سیلی به صورتشون نزن، اگر در جواب سیلی چاقو دربیارن و آسیبی بهت بزنن چه کنیم؟» اما باز هم واکنش غیر ارادیِ من داد و بیداد و سیلی است. چند وقت پیش یکی از دوستانم از یکی از شهرهای مرزی برایم اسپری فلفل آورده بود که در مواقع مزاحمت از آن استفاده کنم. با اینکه اسپری چند هفته در کیفم بود، اما باز هم عکس‌العمل من همان بود. یک بار تصمیم گرفتم در کیفم شوکر بگذارم تا هر فردی آزارم داد با این وسیله از خودم دفاع کنم. اما شوکر را که دیدم یاد برخورد لباس‌شخصی‌ها در سال هشتاد و هشت افتادم.

احتمالا با خواندن پاراگراف‌های بالا فکر می‌کنید من زنِ بسیار زیبا و خوش‌تیپی هستم، اما سخت در اشتباهید. من یک زن کاملا معمولی با قیافه‌ی معمولی و لباس‌های معمولی هستم، حتی یک بار یک قابلمه پر از الویه دستم بود، از خانه‌ی خودمان به خانه‌ی دوستی می‌رفتم که فردی در تاکسی تنم را لمس کرد.

کاری که از او بر می‌آید ترساندن ماست

«دست‌درازی و آزار جنسی»

شبانگاه

هنوز صدای جیغ بلندم  را به یاد می‌آورم. غروب یکی از جمعه‎های پاییز داشتم خیابان را بالا می‌رفتم به سمت خانه‌ام. خیابان یک‌طرفه چاره‌ای برایم باقی نمی‌گذاشت که مسیری نسبتا طولانی را خلاف جهت ماشین‌ها طی کنم. پیاده‌رو شلوغ نبود اما چندان خلوت هم نبود. از یک جلسه داستان‌خوانی بر می‌گشتم و حواسم هنوز پی داستان‌ها بود. حوالی یکی از ایستگاه‌های مترو، درست کمی بعد از خروجی که سیل مردها و زن‌ها داشت از آن خارج می‌شد حس کردم سایه بلندی نزدیکم شده و در کسری از ثانیه دستی دور کمرم حلقه شد.

مسخ شده سرم را بالا آوردم و چشم‌هایم در دو چشم سبز کمرنگ که دو دو می‌زد و پره‌های بینی‌ای که بیش از حد طبیعی باز بود و نفس‌نفس می‌زد افتاد. جیغ کشیدم و همه تصویرها به نظرم رفت روی دور کند و کشدار. دیدم که چشم‌های سبز ریز شدند و صورت بی‌شکلی که یادم نیست جمع شد و دست درازی از دور کمرم رها شد و لنگ‌های درازش قدم‌ها را تندتر برداشت و دوید. سرجایم میخکوب شده بودم که برگشت. داشت با دستش جایی نزدیک زیپ شلوارش را می‌کاوید و هم‌زمان با لبخند چندش‌آور و صدایی پر از سکته و هیجان می‌گفت: «چته؟ فقط یه دست زدم.»

چند زن و مرد دورم جمع شده بودند. یکی از مردها تلفن همراهش را درآورد و گفت همین حالا به ۱۱۰ زنگ می‌زند. دیلاق چشم‌سبز عین خیالش نبود هنوز داشت به دنبال چیزی اطراف زیپش می‌گشت. مرد مهربان که ۱۱۰ را گرفته بود با شرم و خشم چند بد و بیراه نثار کرد و گفت: «می‌شناسنش بی‌وجدانا. تا گفتم دم ایستگاه …، گفت آقا این کاری ازش برنمیاد، ناتوانی داره… پاتوقش اونجاس چند بار بردیمش تا حالا ولی باز ولش کنیم میاد همونجا…»

«کاری ازش برنمیاد» هنوز توی گوشم طنین می‌اندازد. پس از چند سال که از ایران خارج شده‌ام هنوز هم وقت خلوتی غروب صدای پای کسی را پشت سرم می‌شنوم. هنوز هم از برخورد سهوی مسافران توی اتوبوس‌ها قلبم فرو می‌ریزد، هنوز هم وقتی مردی لبخند می‌زند نگاهم را می‌دزدم چون می‌ترسم اگر لبخند را جواب بدهم دستش را برای لمس تنم دراز کند یا یک جووووووون کشدار بگوید و با نگاهش آن‌سوی پیراهنم را ببیند. این‌جور وقت‌ها دوست دارم زمان برگردد دوباره تلفن بزنم به ۱۱۰ و به آقای مامور وظیفه‌شناس بگویم جواب این همه ترسی که ریخته می‌شود به دل زن‌های سرزمین من به واسطه آدم‌هایی که کاری ازشان بر نمی‌آید را چه کسی می‌دهد؟

ناپاکان

«دست‌درازی و آزار جنسی»

شامگاه

۱- صبح داشت می‌رفت سرکار. محل کارش یک آژانس زیارتی بود و برای رفتن به آن‌جا لازم بود پوشش ساده باشد. آن وقتِ صبح کوچه‌ها تقریبا خلوت بود. سر کوچه‌ای پسر جوانی جلویش را گرفت و گفت: «ببخشید خانوم! من با دوست‌دخترم قرار داشتم بریم کوه، منتها نیومده، گوشیش رو هم جواب نمی‌ده. خونه‌شون اینجاست. می‌شه خواهش کنم زنگ بزنین بگید بیاد دم در؟ نگرانش شدم.» قیافه‌اش نگران بود. دختر قبول کرد. قبلا هم پیش آمده بود که برای پسری پشت تلفن با مادر دختر مورد نظر حرف زده بود و گفته بودم مریمم دوست – مثلا- نیلوفر، یا سارا هستم دوست ندا، تجربه ثابت کرده بود همه دخترها دوستی به نام مریم یا سارا دارند.

این بار هم راه افتاد طرف خانه دختر. رویش را به در کرد که زنگ بزند. پسر ناگهان دستش را گذاشت روی کمر او و چسباندش به دیوار و خودش را مالید به پشت دختر. دختر شوکه شده بود. ترسیده بود و بیش از آن چندشش شده بود. تقلا کرد. پسر مدام می‌گفت:« تموم شد تموم شد.» دختر دست و پا زد و از چنگ پسر فرار کرد و تا دفتر دوید. گریه کرد و دوید و دوید.‌.‌.

۲- آن روز توی آژانس زیارتی تنها بود. قرار بود زائرین بیایند برای گرفتن پاسپورت‌هایشان. مردی تماس گرفته بود و دختر مدارک مرد، همسر و دو دخترش را آماده کرده بود. مرد آمد. ظاهرالصلاح و سن و سال‌دار بود. دختر مدارک را روی میز گذاشت و پیش از آن‌که دستش را بکشد، مرد دستش را گرفت و گفت: «چه دستای خوشگلی.» دختر با تعجب دستش را کشید و اخم کرد.

مرد گفت: «منظور بدی نداشتم. فقط می‌خواستم بگم شما جوونی، خوشگلی… از جوونیت استفاده کن. تا جوونی حال کن. ببین می‌شه کسایی رو پیدا کنی که باهاشون خوش باشی و لذت ببری.»
دختر گفت: «لطفا بیرون.»
مرد ادامه داد: «ببین الان وقت جوونی کردنه، پس‌فردا یه شوهر میاد نمی‎ذاره تکون بخوری.»

دختر دم در ایستاد و مرد را بی‌حرف به بیرون راهنمایی کرد‌. مرد دست دختر را گرفت. دختر دستش را با خشونت کشید. صدایش در نمی‌آمد که فریاد بزند. مرد عاقبت رهایش کرد و رفت‌. دختر یک ساعت دستانش را شست. وسواس گرفته بود و نمی‌توانست حس دستان مرد را پاک کند. نه از دستانش، بلکه از روی ذهنش.

۳- کارش را عوض کرده بود اما اداره نیمه دولتی بود و باز می‌بایست برای پوشش بسیار رعایت می‌کرد. یک روز ِپاییز که هوا رو به تاریکی می‌رفت در یکی از خیابان‌های شلوغ، دم دکه‌ای ایستاد‌ کنارش دختری ایستاده بود . هر دو دست به سمت یک مجله بردند. بعد به هم لبخند زدند. مجله‌هایشان را برداشتند و رفتند. هنوز خوشحال از این اتفاق ساده بود. همان موقع مردی از رو به رو آمد و دست زد به سینه‌هایش. دختر ناغافل جیغی زد. دختر دیگری که پشت سرش بود و صحنه را دیده بود با کیفش زد توی سر مرد. مرد توی تاریکی گم شد.

۴- عجله داشت و از زیر گذر مترو با سرعت به سمت خروجی می‌رفت. تا هفت شب سرکار بود و بی‌حال و بی‌رنگ و رو بود. قبل از رسیدن به پله برقی، مرد سن بالایی از رو به رو آمد و با دو دست سینه‌های دختر را گرفت و فشرد. دختر دیوانه شد. فریاد زد: «چتونه شماها؟؟ مقنعه‌م تا رو شیکممه. تو کجای منو دیدی که انگشت کردی؟ چیکار کنم که کار به کارم نداشته باشین؟ چرا انقدر کثافتین؟ تو جای بابامی آخه مرتیکه خجالت بکش.»

نشست روی زمین‌ گریه کرد. گریه کرد.گریه کرد…