به قانون رسما تنی تو فقط تن، به این خط‌کشی‌ها، به دنیای بی‌زن، بگو نه بگو نه!

«وقتی رابطه‌ای لو می‌رود، چرا زن همیشه بیشترین هزینه را می‌پردازد»

سپیده‌دم

دم دست‌ترین پاسخ به این سوال اینه که «خوب چون زنه دیگه» یعنی انگار جواب تو سوال هست. زن به دلیل زن بودنش، مقصره و باید هزینه‌اش رو هم بپردازه. یعنی یه شکاف جنسیتی عمیقی در این میان هست و این شکاف، زن رو به سمتی می‌بره که بیشترین هزینه رو متحمل بشه. به نظرم پذیرش این پاسخ، از سمت افراد رابطه‌ای با سن، تحصیلات، جنسیت و حتی ملیت ایشان نداره. یعنی نمی‌توان انتظار داشت یک زن سفیدپوست با تحصیلات  بالا با ملیت اروپایی یا امریکایی این پاسخ رو نپذیره و زن و مرد رو به یک اندازه در پرداخت هزینه‌ها که اغلب این هزینه‌ها مادی نیستند و با مقوله آبرو در ارتباط هستند، محق بدونه.

مساله‌ی دیگه اینه که وقتی رابطه‌ای لو میره، زن و مردِ درگیر این رابطه در دو نقش قرار می‌گیرند یک نفر متجاوز و دیگری قربانی. یعنی یک فرد منفعت‌طلب با یک احمقِ ساده‌لوح وارد یک رابطه شده و هر چه این رابطه زودتر لو بره متجاوز و قربانی زودتر از این رابطه ناهمگون راحت میشن. زن‌های عفریته، پاچه‌پاره و سلیطه، مردهای پولدار ساده رو گول می‌زنن و  مردهای زن‌باره و سکس‌زده، زن‌های جوان و خوشگل و خنگ رو  برای یک رابطه کوتاه‌مدت می‌خوان! همیشه یکی خوبه و یکی بد!  و اغلب موارد زن‌ها متجاوز هستند.

 اما این سوال پاسخ‌های دیگه هم داره، که هر فردی بنا به میزان آگاهیش از حقوق انسانی می‌تونه پاسخ متفاوتی به این پرسش بده. اگر فرد از حقوق انسانی اطلاع و آگاهی کافی داشته باشه ابتدا داستان رو می‌شنوه و بعد هزینه‌ها رو تقسیم می‌کنه. صرفا به دلیل جنسیت انگ متجاوز بودن یا قربانی بودن رو به فردی نمی‌زنه. انگار باید منطق دودویی جاش رو به منطق فازی یا چندارزشی بده تا این قضاوت‌ها کمرنگ‌تر بشه.